മഴ നനഞ്ഞ സന്ധ്യയില്
മഴയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞവള്ക്ക്
നിന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരന്
കവിത
കോറിയ കടലാസ് തുണ്ടുകളുമായ്
കൂട്ടം തെറ്റി മേയുന്നു
പേപിടിച്ച രാക്കിളികളെക്കാത്ത്
പതിയിരിക്കുന്നു.
വരണ്ട ഹൃദയത്തിന്റെ
താക്കോല്പ്പഴുതിലൂടെ
പുറത്തേക്ക് നോക്കി
മഴ നിറഞ്ഞ പുഴകള് !
ചൂണ്ടുവിരലുകളുടെ
ചക്രവ്യൂഹത്തിന്
നടുവില് നില്ക്കുമ്പോള്
മഴയ്ക്ക്
മറന്നുപോയ തോറ്റോടിയവന്റെ മുഖം!
മിഴിയടയ്ക്കിലും
മടങ്ങാത്ത കാഴ്ചകളില്
നീ തീര്ത്ത
ഓര്ഗന്റിപ്പുവൂകളുടെ
വസന്തം .
മറയുന്ന ദിക്കുകളില്
മഴകാത്തു നിന്നവന്
മറവിയുടെ ശീല്ക്കാരം.
വെറുതെ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്
തിരിച്ചെടുക്കുന്നില്ല
ഇനി
മഴയെക്കുറിച്ച് പറയരുത്
മഴ പ്രണയമെങ്കില്
പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും!
